کوه...
برای پشت تو...
کوه می شوم..
برای دل خودم...
خاکم...
کویرم...
و عجیب دلم میخواست جای تو بودم...
دلخوش به کوهی بلند...
سترگ...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم مهر ۱۳۸۹ ساعت 15:45 توسط "کویر"
|
کل زندگی همین مفهوم لعنتی داشتن و دوست داشتن و از دست دادنه .مفهوم غلیظ خاطره ها و یادهایی که مرور زمان باعث میشه یه جزیی ازت بشن که صبج از خواب بیدار میشی هستش و ناخودآگاه میفهمی که سایه به سایه تمام مشکلاتت و خنده هات اونم هست .بی آنکه جایی رو گرفته باشه نشسته و با تو ناظر تمام لحظاتته و در کنارته .نوشتههای پیشین
- دی ۱۴۰۴
- آذر ۱۴۰۴
- آبان ۱۴۰۴
- مهر ۱۴۰۴
- مرداد ۱۴۰۴
- خرداد ۱۴۰۴
- اردیبهشت ۱۴۰۴
- آذر ۱۴۰۲
- دی ۱۴۰۰
- دی ۱۳۹۹
- دی ۱۳۹۸
- اردیبهشت ۱۳۹۸
- فروردین ۱۳۹۸
- تیر ۱۳۹۷
- فروردین ۱۳۹۷
- دی ۱۳۹۶
- اردیبهشت ۱۳۹۶
- شهریور ۱۳۹۵
- مرداد ۱۳۹۵
- بهمن ۱۳۹۴
- تیر ۱۳۹۴
- خرداد ۱۳۹۳
- فروردین ۱۳۹۳
- اسفند ۱۳۹۲
- دی ۱۳۹۱
- آذر ۱۳۹۱
- آبان ۱۳۹۱
- مهر ۱۳۹۱
- مرداد ۱۳۹۱
- تیر ۱۳۹۱
- خرداد ۱۳۹۱
- اردیبهشت ۱۳۹۱
- فروردین ۱۳۹۱
- اسفند ۱۳۹۰
- بهمن ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آرشيو