نمی دانم چگونه شروع کنم که حمل بر ضعف نفس نباشد.اما مهمترین نیاز بشر نیاز به یک همدم است.خدا همه جا آفرینش بشر را با آفرینش"ازواج" بیان می کند.یک زن و یک مرد...
شاید ابتدا این آغاز زایش باشد اما من می گویم این سرآغاز عاشقی است..بی عشق زایشی وجود ندارد تواتر نسل است مثل حیوانات دیگر وخداوند دانای مطلق است و بری از این که بشر را همپایه ی دیگر حیوانات بیافریند...
این عشق سرمایه ودرون مایه ی آدمی است ..میل به یک نفر و مطمئنا آدم طبیعی وسالم این آرامش را در وجود یک جنس مخالف می بیند واز اینجاست که "سکینه وآرامشی" که خدا گفته شروع میگردد...
وجود دو دلداده با عشقی در میانشان..زیباترین لحظه های وجود آدمی سخن گفتن با کسی است که عاشقانه دوستش داری..زمان را نمی فهمی ...مکان را درک نمی کنی...می شوی همه تن چشم..میشوی حافظ... خیام... سعدی...
هیچگاه از عشق(حتی با همین وصف زمینی اش) نمی تواند چیز دیگری زیباتروجود داشته باشد...
عشق معنای بودن است..جاودانگی می اورد..بی عشق هیچ معنایی بردنیا نیست...
طفیل هستی عشقندآدمی وپری ----اردتی بنما تا سعادتی ببری
بکوش خواجه واز عشق مباش بری....که بنده را نخرد کس به عیب بی هنری..
کل زندگی همین مفهوم لعنتی داشتن و دوست داشتن و از دست دادنه .مفهوم غلیظ خاطره ها و یادهایی که مرور زمان باعث میشه یه جزیی ازت بشن که صبج از خواب بیدار میشی هستش و ناخودآگاه میفهمی که سایه به سایه تمام مشکلاتت و خنده هات اونم هست .بی آنکه جایی رو گرفته باشه نشسته و با تو ناظر تمام لحظاتته و در کنارته .